Þú gengur inn í þessa verksmiðju og það fyrsta sem þú tekur eftir er ekki hávaðinn, það er hljóðlát dáleiðandi nákvæmni. Loftið fullt af mjúku suðu vélanna og einstaka hvæsi úr loftpípum fyrir ofan, en raunverulegi takturinn er fólkið.
Fjórir starfsmenn sitja í snyrtilegri röð, hver fyrir framan glansandi hálf-sjálfvirka vinnustöð. Þeir eru allir klæddir fyrir starfið, með skörpum bláum hárnetum til að halda villandi hárum í skefjum, ljósbláum skurðaðgerðargrímum og hversdagslegum götufötum: hvítri hettupeysu, gráum jakka, venjulegum stuttermabol. Þeir eru ekki einfaldlega að kýla hnappa; þeir taka þátt í ferlinu líkamlega. Hvíti-hettu gaurinn til vinstri horfir vel á lítinn rauðan hluta í höndunum og heldur honum upp að björtu LED verkefnalýsingunni til að fá betri útlit. Við hlið hans eru gráu og hvítu mennirnir önnum kafnir við að teygja sig inn í hvítu-upplýstu vélarnar, hendur þeirra hreyfast í æfðum fljótandi látbragði til að hlaða eða fjarlægja viðkvæma hluta.
Stór, sveigjanleg bylgjupappa snákur niður úr loftinu fyrir ofan þau, eins og vélmenni tentaklar, sem fæða hráefni inn í lokuðu vélina. Vinnustöðvarnar sjálfar eru hreinar eins og flauta með glærum akrýlhlífum og gulum viðvörunarmerkjum, sem sýna raunverulegt umhugsunarefni um öryggi.
En það sem gerir þetta atriði raunverulegt er mannleg snerting. Horfðu á gólfið. Svart bakka með lausum hvítum umbúðum. Blár plastbakki með litlum verkfærum. Einfaldur kaffibolli sat afslappaður á blárri hillu. Það setur hátæknisviðið inn í hversdagslegan veruleika. Þeir eru ekki andlitslausir sjálfvirkir vélar heldur hæfileikaríkt fólk sem heldur jöfnum mannlegum hraða í mjög sjálfvirkum heimi sem tryggir að sérhver pínulítill hluti sem fer í gegnum hendur þeirra sé fullkominn.
